Co ze zdrowiem policjanta postrzelonego w Krakowie? Lekarze przekazali nowe informacje

• Ranny funkcjonariusz jest przytomny, jego stan pozostaje stabilny. Rozpoczął rehabilitację.
• Pocisk uszkodził przedramię i spowodował duży ubytek tkanki kostnej. Konieczna będzie rekonstrukcja.
• Policjant zostanie prawdopodobnie przeniesiony do 5. Wojskowego Szpitala Klinicznego w Krakowie.

Dwoje rannych opuściło już szpital

Do Szpitala im. Gabriela Narutowicza trafiły trzy osoby poszkodowane podczas ataku w Krakowie. Dwoje pacjentów leczonych na Oddziale Urazowo-Ortopedycznym jest już w domu. Oboje byli w dobrym stanie ogólnym.

Pierwszą z nich była kobieta z raną postrzałową w okolicy szyi. Jej stan od początku był najlepszy, a zabieg trwał najkrócej. Lekarze zaznaczyli jednak, że miała ogromne szczęście. Gdyby pocisk trafił zaledwie kilka centymetrów dalej, skutki mogłyby być tragiczne, nawet śmiertelne.

Drugim pacjentem był mężczyzna postrzelony w okolicy lewego barku. Po zabiegu jego stan był dobry. Pacjent pochodzi spoza Krakowa i wrócił już do swojego miejsca zamieszkania. Ma tam zaplanowane dalsze kontrole i kontynuację leczenia.

20

Pocisk zniszczył kość przedramienia policjanta

Najpoważniej ranny funkcjonariusz, Artur Morański, nadal przebywa na Oddziale Intensywnej Terapii. Jego stan jest stabilny. Pozostaje pod opieką ortopedów, anestezjologów i torakochirurgów. Lekarze rozpoczęli również jego rehabilitację.

Podczas konferencji ujawnili szczegóły skomplikowanej operacji. Najpierw przez około trzy godziny zajmowali się uszkodzonym płucem i klatką piersiową. Następnie do pracy przystąpił zespół ortopedyczny, który zajął się raną postrzałową przedramienia.

Jak wyjaśnili specjaliści, pocisk wystrzelony z broni wojskowej ma dużą energię i powoduje rozległe obrażenia, często wiążące się z ubytkami tkanek miękkich oraz kości. W przypadku policjanta pocisk przeszedł przez całe przedramię i spowodował znaczne zniszczenia.

Na szczęście nie uszkodził naczyń krwionośnych ani nerwów. Lekarze zespolili jedną z kości przedramienia i naprawili uszkodzone ścięgna. Doszło jednak do dużego ubytku tkanki kostnej. To właśnie ten uraz będzie wymagał kolejnego zabiegu rekonstrukcyjnego.

30

Policjant trafi do szpitala wojskowego

W dalszym leczeniu funkcjonariusza mają pomóc specjaliści z 5. Wojskowego Szpitala Klinicznego w Krakowie. Tamtejszy oddział zajmuje się między innymi uzupełnianiem ubytków kostnych z wykorzystaniem przeszczepów pobieranych od pacjenta. Lekarze ze szpitala Narutowicza podjęli już działania, aby wojskowi specjaliści włączyli się w terapię. Planowane jest przeniesienie tam rannego policjanta.

Po ustabilizowaniu jego stanu lekarze dość szybko go wybudzili i odłączyli od aparatury. Niezwłocznie rozpoczęli również fizjoterapię. Obecnie funkcjonariusz jest przytomny, pozostaje w kontakcie z otoczeniem, a jego rodzina praktycznie cały czas przebywa przy nim.

65

„Co się dzieje z moim partnerem?”. Policjanci pytali o siebie

Podczas konferencji lekarze opowiedzieli także o poruszającym zachowaniu obu rannych funkcjonariuszy. Policjanci od początku interesowali się wzajemnym losem. Jeden z nich, leczony w Szpitalu św. Jana Pawła II, odzyskał przytomność wcześniej i dopytywał o kolegę przebywającego w Narutowiczu.

Lekarz przekazał, że w niedzielę o godz. 7 rano odebrał telefon ze Szpitala św. Jana Pawła II i osobiście rozmawiał z wybudzonym funkcjonariuszem. W tym czasie drugi policjant nadal pozostawał w śpiączce.

Kiedy również jego udało się wybudzić, od razu zapytał o stan kolegi. Lekarze umożliwili obu funkcjonariuszom rozmowę telefoniczną. Dzięki temu mogli dowiedzieć się, co dzieje się z drugim z nich. Zdaniem lekarzy kontakt mógł pozytywnie wpłynąć na obu policjantów.

38

Personel sam przyjeżdżał do szpitala. „Ta sytuacja udowodniła, że jesteśmy jednością”

Przedstawiciele placówki podkreślili również ogromne zaangażowanie personelu po ataku. Oprócz zespołów bezpośrednio uczestniczących w operacjach na miejscu czekały kolejne ekipy gotowe do działania. Informacje o poszkodowanych napływały bowiem co chwilę i nie było wiadomo, czy do szpitala nie trafią następne osoby.

W pomoc zaangażowały się dziesiątki, a być może nawet setki pracowników. Byli wśród nich lekarze, pielęgniarki, personel transportu i pracownicy sprzątający. Wielu z nich samodzielnie zgłosiło gotowość przyjazdu. Nie trzeba było ich telefonicznie wzywać do pracy.

Lekarze zwrócili uwagę, że była to sobota, a każdy z pracowników miał własną rodzinę, obowiązki i plany na czas wolny. Mimo to ludzie przyjeżdżali do szpitala, by pomóc rannym.

– Ta sytuacja udowodniła, że jesteśmy jednością – podkreślali przedstawiciele placówki, dziękując całemu personelowi za odwagę, bezinteresowność i gotowość do niesienia pomocy.